Skip to content

Enkele vergeet-mij-nietjes…

6 December 2010
by

Op reis ontmoet je veel mensen, heel veel… en sommige van die ontmoetingen zal je niet snel meer vergeten. Hieronder enkele van onze bijzondere momentjes met bijzondere mensjes.

Sritana & family
Nauwelijks in Kathmandu geland, ontmoeten we op onze eerste avond de jonge vrouw Sritana aan een kraampje. Ze nodigt ons uit voor een chai bij haar thuis, die we uiteraard graag aanvaarden. Haar huis is niet meer dan een kamertje van 3 bij 3m groot. Hier leeft ze met haar man en dochterje. Het dochtertje is ziek en ligt te slapen op het bed, één meter verder staat het kookfornuis waar haar man de melk voor de chai aan het opwarmen is. Het is duidelijk: dit gezinnetje heeft het niet breed, maar ze hebben een groot hart, want ze stellen zelf voor om voor ons te koken. Het eten is simpel, maar smaakt ons enorm. Tijdens het koken valt alle stroom in de stad uit, de eerste van vele ‘powercuts’ die we meemaakten op deze reis. Bij kaarslicht wordt de sfeer in het kleine kamertje nog een stuk intiemer: terwijl Sritana haar kindje de borst geeft, staat haar man te koken en praten we over allerlei dingen. Mooie momenten. En zo snel we haar ontmoet hebben, zo snel verdwijnt ze ook weer… maar niet uit ons hart.

Abhishek
Op onze eerste treinrit in India – tussen Varanasi en Kolkata – ontmoeten we Abhishek. Hij is een 20-jarige student Tourist Management met een enorm grote interesse voor talen. Hij kan zelf een mondje Duits en Frans. Het is een ontspannend, leuk en lief gesprek en na een uurtje scheiden onze wegen al… maar de rest van onze trip reist hij ook een beetje met ons mee, niet enkel in de tekening die hij voor ons maakte in de trein, maar ook in de regelmatige lieve nieuwsgierige mailtjes die hij ons stuurt waarin hij naar onze reis vraagt, wat onze plannen zijn, wat we meemaken, of we gezond en wel zijn… Abhishek zal het zeker goed doen in de toeristische sector, niet zomaar een praatjesmaker, maar iemand met een warm hart.

De tekening die Abhishek voor ons maakte, waarin hij ook zijn talenknobbel illustreert

 

Sunil & Suno
In Kolkata ontmoeten we Sunil en zijn zoontje in onze ontdekkingstocht door de stad. We krijgen een triest verhaal te horen, over hoe hij vanuit Varanasi naar de stad Kolkata gelokt werd voor een mooie job als bootsman, wat achteraf een leugen bleek. Het betere leven waarop ze gehoopt hadden draaide dus al snel uit op een hondenleven op straat en dat al 4 maand lang. Het geld is op, een job vindt hij hier niet, zijn kinderen kunnen niet meer naar school, hij heeft een oogziekte opgelopen door de weinige hygiëne.
Hij vraagt ons hoopvol, maar vrijblijvend of we 2 treintickets naar Varanasi kunnen kopen, zodat hij weer naar zijn thuisstad kan gaan en zijn oude leven weer kan opnemen, dat zijn kinderen weer naar school kunnen. Zijn verhaal klinkt heel erg oprecht, we beslissen hem te helpen en wensen hem het allerbeste toe. We beloven dat we hem gaan proberen opzoeken in Varanasi op het einde van onze reis, in de hoop dat het hem en zijn gezin dan weer beter vergaat.
Had hen heel graag teruggezien in Varanasi vorige week, maar het theestalletje waar hij ons naartoe gestuurd heeft en waar ze hem allemaal zeker zouden kennen, is dicht en gaat slechts in de avond open… wanneer wij onze trein moeten halen. Helaas. Hopelijk gaat het goed met hen.

Bijaya & family
Op een dag is het staking, staat de trein waar jij in zit daardoor voor onbepaalde tijd stil en ontmoet je Bijaya. Een apart figuur, dat is ons meteen duidelijk. Zo met zijn zonnebril op, zijn autoritaire houding en het constante bellen, lijkt hij niet meteen benaderbaar, maar eens we aan de praat raken, is het best wel een gezellige babbel en worden we uitgenodigd om hem in Balangir te komen bezoeken en ook zijn vriend Ajay Das (die van de muziekvideoclip) te ontmoeten.

Stoere Biyaja met zijn onafscheidelijke zonnebril

En zo komen we in Balangir terecht, waar Biyaja alles voor ons regelt en on als VIP wil behandelen en we leren er ook zijn lieve familie kennen, die maar een heel simpel leven leidt. De moeder van Bijaya is een tenger kaal vrouwtje – ze heeft al haar haar verloren door een ziekte – en doopt mij meteen tot ‘dochter’, schenkt mij een tiental churi’s (= glazen armbandje) en een rode bindu op mijn voorhoofd. Ze tatert constant in het Oriya tegen mij, ik kan haar niet verstaan, maar ik merk dat ze blij is ons te zien en ons te mogen verwennen met chai, koekjes of grote porties eten. Bij ons afscheid geeft ze mij een lange stevige knuffel. Het voelt heel erg warm aan. Mijn Indische mama.

De papa van Biyaja

 

En de mama... onze indische mama

 

We zijn heel dankbaar dat we Bijaya en zijn familie hebben mogen ontmoeten. En ook omgekeerd. Want hoe stoer Bijaya, onze Balangir-broer, zich ook mag voordoen, bij het afscheid in het treinstation, zie ik toch maar een jongen met een klein hartje. Hij wil ons graag bedanken, maar zegt dat zijn lippen bevriezen. Ach, woorden zijn niet nodig. We vergeten hem sowieso nooit meer. Dag broer.

In het computercursus-bedrijfje van Biyaja, AIMS, samen met zijn lieve collega Tapaswini, die het ongelofelijk leuk vond om mij te mogen ontmoeten

 

Sujit (Banti) & family
Banti en zijn familie zijn enorm goed voor ons geweest, zoals je al kon lezen in de blogpost van Seb (deel 1 & deel 2). Hier gewoon nog een extra ode aan Aunty… die mijn gezelschap heel erg op prijs stelde, en omdat ze tot haar grote spijt geen engels kon, haar waardering uitte in het vernissen van mijn nagels, het opplakken van Bindu’s en het kammen&vlechten van mijn haar. Zij had er merkelijk plezier in, dus onderging ik het allemaal maar zonder morren. De traantjes die bij het afscheid over haar wangen rolden, zeiden genoeg.

Aunty, neefje en ik

 

Seb & Banti (Sujit)

Inder, Sandeep & Sabby
Sinds de vorige India-reis is Inder een goede vriend van Seb geworden. En ook op deze reis voelde ons bezoekje heel ontspannend aan en zo hebben we de kleine deugeniet Sabby ook leren kennen. Fijn om deze lieve mensen te mogen kennen. Hier het verslag van ons bezoekje in oktober, door Seb.

Stephan & Hema at Telluris
Onze momentjes bij de NGO Telluris gaan we ook niet snel vergeten. Veel bewondering voor de sterkhouders van dit project: Stephan, Hema, medewerkers en de Munda-tribals uiteraard. En heel heel heel erg binnenkort zou er ook een kleintje moeten bijkomen… We wensen hen alvast veel succes met hun kindje en het Telluris-project.

Vergadering met de Munda-tribals, Stephan op de voorgrond

 

Advertisements
One Comment leave one →
  1. 30 December 2010 13:08

    Het kleintje van Stephan en Hema is ondertussen wel geboren… 9 december kregen ze een meisje erbij, Janisha is haar naam (betekent ‘verdrijver van onwetendheid’ in het sanskriet.) Proficiat!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: